Göktürk Gızıltuğ

O yıllarda da hâlihazırda ateist olmama rağmen, ekranlarda Yaşar Nuri Öztürk'e ne zaman denk gelsem kanalı değiştiremez, kendimi ilginç bir şekilde onu pürdikkat dinlerken bulurdum. İnanç dünyasıyla hiçbir bağım olmadığı hâlde beni ve benim gibi düşünen nice insanı ekran başına mıhlayan o çekimin ne olduğunu, aradan geçen yıllar ve Türkiye'nin bugün içine düştüğü karanlık çok daha net açıklıyor. Çünkü karşımızda cennet-cehennem masallarıyla kitleleri uyutan sıradan bir ilâhiyatçı değil; aklı, bilimi ve ahlâkı merkeze koyan, mukaddesatı ticaret ve siyaset tezgâhına çevirenlere tek başına savaş açmış dev bir entelektüel vardı. O, inançlı-inançsız ayrımının çok ötesinde, insanlığın ortak vicdanına ve berrak aklına sesleniyordu. "Allah ile aldatanlar" diyerek tarikat ağlarını, siyasal İslâm'ın ikiyüzlülüğünü ve din maskesi altında yürütülen talan düzenini kürsülerden haykırırken, aslında hepimizin geleceğini savunuyordu. İnsanı ekrana kilitleyen şey, hangi dünya görüşüne sahip olursanız olun hakikatin ve cesaretin o sarsıcı sesiydi. Yıllar önce uyardığı her bir tehlikenin bugün ülkenin gerçeğine dönüştüğünü gördükçe daha iyi anlıyorum; biz o gün sadece bir ilim insanını değil, yaklaşan fırtınayı herkesten önce gören aydınlık bir Cumhuriyet bilgesini dinliyormuşuz. Atatürk yaşasaydı — ya da o, Gazi'nin çağına yetişseydi — hiç şüphesiz bizzat Atatürk'ün imzasıyla o koltuğa oturur ve bu dünyadan tam da Cumhuriyet'in hayal ettiği Diyanet İşleri Başkanı olarak göçerdi.