Vita

این مرد، هرچه بیشتر در صندوق افتخارش ریختند، از آبرو و اعتبار خاندان‌ش چیزی هم بر روی آن گذاشت و خرج این مملکت کرد. سال‌های سال در سکوت و تنهایی بر عهدی که با پدر و این خاک بسته بود ایستاد. شعار و حمایت میلیون‌ها ایرانی را هم با فروتنی، هر بار حواله صندوق رأی و انتخاب همان مردم کرد. از محبت و احترام نسلی که هرگز پدرش را ندید، برای خود مسئولیت بیشتر تراشید و خود را بابت چیزی که حتی در آن نقشی نداشت، همیشه پاسخگو دانست. از نمد خدمت و فداکاری خاندانش نه‌تنها برای خود کلاهی شخصی ندوخت که بابت آنچه از دید دشمنان این سرزمین «اشتباه» پدرش خواندند، خود را با فروتنی در معرض پرسش‌ها و انتقادات گذاشت و همیشه پاسخگو بود. برای ایران، تازیانه «اتحاد» کسانی که روزی بر پشت این ملک زدند را به جان خرید. از سرمایه‌ای که از روز روشن‌تر است، برای خود نه توشه حزبی سیاسی ساخت و نه سهم‌خواهی در آینده. خود را تنها نماینده‌ای ساخت و بابت کوچک‌ترین اعتبار خارجی که گرفت، بارها نوشت و حرف زد که متعلق به مردم ایران است. این مرد را مردم دوست دارند و صدا می‌زنند، نام‌ش را جاوید می‌خوانند برای آن‌که امتداد ایران است. خاندان‌ش بود و خودش هم با آن‌که می‌توانست چیز دیگری باشد، همان ماند. مردمی که نام‌ش را با خون نوشتند «گله رمیده و چکمه‌لیس» نامیدید؛ مردمی که همه این‌ها را می‌دانند، آن‌ها که می‌دانند وطن چیست و آنچه هم‌نسلان شوم شما بر این مملکت آوار کردند را حالا مجبورند با گوشت و استخوان خود دوباره سرپا کنند. این مرد مصداق «برای ساختن ایران، ابتدا باید آن را دوست داشت» بود و از هر سختی و حمله ناجوانمردانه‌ای هم گذشت کرد. این مرد را مردم برای این می‌خواهند، برای آن‌که ایران دوباره ایران شود، که این خاک گرامی دوباره وطن شود. پاینده ایران جاوید شاه