Tech with Akbar

Köye döndüğüm akşam, annemin evi hâlâ aynı kokuyordu: eski ahşap, lavanta ve biraz da unutulmuşluk. On beş yıl sonra ilk kez o kapıyı açıyordum. Babamın cenazesinden sonra annem “artık buraya gelme” demişti, ben de dinlemiştim. Şimdiyse annem hastanedeydi, komşular “ev boş durmasın” diye haber vermişti. Mutfaktaki eski dolabın arkasında, çocukken hiç fark etmediğim bir boşluk vardı. Elime geçen anahtar yabancıyı. Ucu eğik, paslı. Annemin “saklama dolabı” dediği şeyin anahtarıymış. Dolabı açınca, en altta sarıya dönmüş bir zarf ve küçük bir kutu çıktı. Zarfın üzerinde babamın yazısıyla tek cümle vardı: “Okuma. Ama okursan, beni affet.” Okudum. Mektupta babam, annemin hamile kaldığı yıl kendisinin şehirde olmadığını, annemin ise o zamanlar köydeki genç doktordan hamile kaldığını yazıyordu. “O çocuk sensin,” diyordu. “Doktor öldü. Annen seni bana emanet etti. Ben de ‘kendi oğlum’ dedim. Kimse bilmesin diye.” Kutuyu açınca içinden çıkan şey beni dondurdu: doktorun fotoğrafı. Yüzünde, aynada her sabah gördüğüm o küçük benin izi vardı. Fotoğrafın arkasında el yazısıyla: “Eğer bir gün öğrenirse, ona doğruyu söyle. Adım Kerem. Ona babası olduğumu söyleme. Sadece… iyi bir adam olduğumu söyle.”