lia

مارشا لینهان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های روان‌درمانی معاصر، در ۱۰ نوامبر و در ۸۳سالگی درگذشت. او به دلیل ابتلا به ذات‌الریه در بیمارستان بستری بود و سرانجام در آرامش، در حالی که دخترش، گری، در کنارش حضور داشت و سرودهای مذهبی گریگوری در پس‌زمینه پخش می‌شد، از دنیا رفت. زندگی لینهان داستان جالبی داشت. او در جوانی با رنج روانی شدید، خودآسیب‌رسانی مکرر و بستری طولانی‌مدت در بیمارستان روان‌پزشکی مواجه بود. بعدها بخش بزرگی از زندگی حرفه‌ای خود را وقف کمک به افرادی کرد که تجربه‌هایی مشابه خودش داشتند. مهم‌ترین دستاورد او توسعه رفتاردرمانی‌ دیالکتیک (DBT) بود؛ رویکردی که با ترکیب فنون رفتاری، ذهن‌آگاهی، تنظیم هیجان و دیالکتیک پذیرش و تغییر، تحولی اساسی در درمان اختلال شخصیت مرزی (BPD) و رفتارهای خودکشی‌گرایانه ایجاد کرد. رویکرد لینهان تفاوت‌های قابل‌توجهی با برخی رویکردهای روان‌تحلیلی، از جمله روان‌درمانی متمرکز بر انتقال اتو کرنبرگ داشت. در حالی که کرنبرگ بر روابط موضوعی ناهشیار، یکپارچگی هویت و تفسیر انتقال تأکید می‌کرد، لینهان بیشتر بر بدتنظیمی هیجانی، تغییر رفتار، اعتباربخشی به تجربه‌های هیجانی و آموزش مهارت‌های عملی برای مواجهه با بحران‌ها تمرکز داشت. برای سال‌ها، DBT به‌عنوان استاندارد طلایی درمان اختلال شخصیت مرزی شناخته می‌شد. با این حال، پژوهش‌های بعدی تصویر پیچیده‌تری ارائه کردند. جان گاندرسون و همکارانش نشان دادند که رویکردهای کم‌فشرده‌تری مانند مدیریت روان‌پزشکی عمومی (GPM) می‌توانند نتایجی قابل‌مقایسه با DBT داشته باشند. مرورهای نظام‌مند و پژوهش‌های مقایسه‌ای نیز شواهد قانع‌کننده‌ای مبنی بر برتری پایدار یک روان‌درمانی تخصصی بر تمامی رویکردهای دیگر پیدا نکرده‌اند. بنابراین، DBT همچنان یکی از معتبرترین و مؤثرترین درمان‌های اختلال شخصیت مرزی است، اما دیگر نمی‌توان با اطمینان آن را برتر از سایر رویکردهای شناخته‌شده، مانند TFP، درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی (MBT) یا GPM دانست. میراث ماندگار لینهان، علاوه بر ابداع یک روان‌درمانی مؤثر، تغییر بنیادی این تصور بود که افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی درمان‌ناپذیرند.